- Szukałam swego skradzionego psa – informuje siedlczanka. – Ktoś zadzwonił do mnie i powiedział, że do tego gospodarstwa zwieziono kilkanaście psów, które są trzymane w zamknięciu. Pojechałam tam. Udało mi się dotrzeć do współwłaściciela posesji, który otworzył mi bramę i pomieszczenia. Nie było tam mojego psa, ale te, które są, potrzebują pomocy. Właściciel przyjeżdża co 2-3 dni i je karmi. W pomieszczeniach nie ma światła, są trzymane w ciemnościach.

Inspekcja potwierdza słowa dziewczyny. Już w pierwszym pomieszczeniu trzy małe pieski (dwa shih tzu i suczka w typie spaniela tybetańskiego) wcisnęły się w ścianę na widok człowieka. Brudna słoma, gnijące surowe porcje rosołowe… Dalej jest tylko gorzej. W rozwalającej się oborze dwie suczki (shih tzu i mieszaniec) oraz kot perski niebieski w bardzo złym stanie. Kot z trudem się porusza, siedzi w miejscu, wygląda na chorego. Suczka mix oszczeniła się. Nie ma nabrzmiałych sutek, najwyraźniej nie karmi, szczenięta piszczą, leżą w wygrzebanym dołku, jest ich dziewięć. Na strychu są jeszcze koty norweskie. W kolejnym pomieszczeniu siedzą dwa jużaki, border collie i husky. Suka jużaka leży w kącie apatyczna, nie reaguje, gdy otwierają się drzwi, drży, jakby była w gorączce. Nie ma tu wody, śladów karmy. W kolejnym pomieszczeniu jest kilkanaście kur i kaczek oraz królik. Sytuacja ta sama: nie ma wody, nie ma karmy, brak dziennego światła. Na dworze, na łańcuchu stoi uczepiony czarny terier rosyjski.

- Małe psy wymagają oględzin lekarza, nie mogą zostać w takim stanie w tych warunkach. Zwłaszcza ta suka ze szczeniętami – informuje Jadwiga Konkiel, sędzia kynologiczny i prezes TPZ AMICUS. – Kot w bardzo złym stanie.

Dzwonimy do właściciela Kamila Malickiego. Informujemy, że psy są zabierane do doktora, ale natychmiastowej interwencji wymaga też jużak.

- Dobrze, dobrze… To weźcie też jużaka, zapłacę za leczenie - mówi Kamil Malicki. – Jestem w Warszawie, nie mogę teraz przyjechać.

Nie mamy samochodu do transportu dużego jużaka. Właściciel zobowiązuje się, że jeszcze dziś przyjedzie z lekarzem albo zawiezie psa na badanie. W drodze do Siedlec szczenięta zaczynają umierać. Dzwonię do właściciela.

- To może tak być, jej matka też nie karmiła szczeniąt – mówi Malicki.

Rozmawiamy o adopcji. Skoro nie ma warunków do trzymania psów, to najrozsądniejsza będzie adopcja. Prezes stowarzyszenia proponuje (rozmawiamy przez zestaw głośnomówiący) akcję adopcyjną i sterylizację.

- Tę, co się oszczeniła, tę czarną (tybetankę) i tę starą shih tzu, ona ma z jedenaście lat – wylicza Malicki. – No i jeszcze tego husky. Na dwa samce shih tzu mam chętnych.

Pytam jeszcze, skąd ma te psy?

- Fundacje mi przywoziły. Czemu nie poprosiłem teraz o pomoc? A bo fundacje, jak coś chcą, to dobrze, ale jak się od nich coś chce, to już gorzej

- Nie, nie, nie mam ich od was – zapewnia tym razem Malicki. – Ale powiem pani, że ja nie jestem Kamil Malicki. Ja się nazywam Roman Bujawa i jestem rencistą. Ja codziennie jestem z tymi psami. A Kamil pracuje w Warszawie i nie ma czasu.

Relacja pani prezes dziwi wszystkich. Nikt na posesji nie przebywa z psami. I z kim w końcu rozmawiała? Dzwoniła niewątpliwie na numer Malickiego.

TPZ AMICUS ustaliło, gdzie wcześniej przebywały psy. Malicki tłumaczył, że wynajmował gospodarstwo, ale musiał się wyprowadzić, dlatego tymczasowo trzyma psy w takich warunkach. Dopóki czegoś nie znajdzie.

- Tak, mieli tu bardzo dużo zwierząt! – potwierdzają mieszkańcy wsi, w której wynajmowano gospodarstwo. – Tu były psy, koty i dużo drobiu. I to wszystko tak razem chodziło. A ten pan mówił, że kiedyś to miał 220 psów.

Malicki, mimo obietnic, nie pojawił się u lekarza, u którego są psy. Nie przywiózł jużaka na badanie. Rozpoczyna się akcja szukania domów tymczasowych, aby pomóc zwierzętom w tej trudnej sytuacji. Napływają oferty pomocy. Pierwsza dotyczy kur i border collie. Informujemy Malickiego, że są domy tymczasowe.

- O kurach zapomnijcie! – krzyczy Malicki. – Border collie?! To moja ukochana suka. Co, wy chcecie zabrać najbardziej wartościowe suki, a mnie zostawić ze starymi?! Bierzecie te, które wam wskazałem! I koniec!

Rozłączył się.

- Ale my nie wynajmowaliśmy domu panu Malickiemu. On tylko przyjeżdżał. Mieszkał tam Roman Bujawa z Bydgoszczy. To były jego psy i te wszystkie zwierzęta. Gdzie jest? Nie wiemy. Szukamy go także, bo jest nam winny pieniądze. Mamy do niego telefon, ale nie odbiera.

Dzwonimy. Odbiera mężczyzna.

- Pan Roman Bujawa?

- Tak, a o co chodzi?

- Czy pan wie, w jakich warunkach są teraz pana psy?

- A jesteście teraz w Broniszach?

Głos w słuchawce jest jednak znajomy. To Kamil Malicki!

- Panie Kamilu, przecież to pan, poznajemy po głosie. Gdzie jest pan Roman Bujawa?

- To ja jestem Roman Bujawa. Teraz rozmawia pani z Romanem Bujawą. A psy będę umieszczał w hotelu.

I rozłączył się.